Hst 2. Wie is Wat

Hst 2. Wie is Wat

Aurthur.
Aurthur was de jongste in de groep. Daarbij was hij er later bij gekomen. Hij had een tijdelijke positie. Na vier jaar zou hij vervangen worden. De andere vier vormde de permanente kern. Ondanks Aurthur’s korte aanwezigheid zag hij zichzelf als de leider. Zijn elitaire afkomtst en zijn indrukwekkende prestatievermogen hadden als gevolg dat hij hier continue bewust van was. Daarnaast werden zijn uiterlijk en prestaties beoordeeld in een eindeloze concurentiestrijd met soortgenoten. Hij kon het zich niet veroorloven om zelfs de kleinste uitglijder te maken. Continue reading

Bevooroordeeld 1. Opstarten!

De garagedeur ging automatisch open en de koude lucht van buiten omringde Saf meteen. Het was nu duidelijk winter aan het worden. Hoewel het nog droog was, er nog bladeren aan de bomen hingen en de zon overdag je nog aangenaam kon verwarmen waren de nachten kouder aan het worden. De dagen waren al wel duidelijk korter aan het worden en autoos hadden hun lichten aan. Saf’s lichten gingen automatisch aan wanneer zij opstarte waardoor zij er zeker van was dat zij ze nooit vergat. Het is beter om gezien te worden dan niet.
Terwijl zij achteruit de garage uitreedt zag zij dat Aurthur al weg was. Of misschien was hij vannacht niet thuis gekomen. Vaak bleef hij een hele nacht weg. Waar hij dan was wist Saf niet. Hij gaf geen uitleg. Zij zou hem straks wel op het werk zien. Saf reedt de weg, die haar naar de snelweg zou voeren, af. Rond dit tijdstip was het erg druk op de weg. Vaak waren het dezelfde autoos als op andere dagen. Ze begon ze zelfs te herkennen. Ondanks het feit dat zij elkaar bijna elke dag zagen, groette niemand elkaar. Iedereen was te druk bezig op tijd ergens te zijn. Saf ook, die dacht aan al het werk wat die dag voor haar lag en waar ze allemaal naartoe moest. Het zou een drukke dag worden. Continue reading

The Builder

It had just gone noon when the phone rang . I had been captivated by a news item wondering what was happening to the world so the ringing came as an unwelcome disturbance. Partially distracted by my article I forgot to see whose number it was and I answered it with out thinking. When I heard the voice on the other end I bolted up right in full attention. All he said was that he was on his way and would be here in an hour. He then hung up. I could not belief what I had just heard and kept looking at my phone. Had that really happened? Had he really rung me to say he was on his way? I checked my last call register and there was his number. It had really happened.  I jumped up and ran to the others to tell them. They first looked at me in silence. Then they got caught by my enthusiasm and started to ask me all about the call so I repeated word for word. The most cynical and down to earth one of us all, just sighed and said “I will belief it when I see him.” I, on the other hand, was much to excited to be cynical and ran out of the house to tell everybody outside.

Continue reading

Let’s go for a spin?

“Come on, you can do it” I said encouragingly. “Don’t give up on me now” I soothingly added “It is not much”. I looked down at her and could not help noticing that her entire demeanor radiated a sense of depression. I crouched down in front of her, gave her a reassuring pat and said “One more spin for old times sake.” then closed the door and pressed the button. Continue reading